تا کی دل من چشم به در داشته باشد ؟ ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد آن باد که آغشته به بوی نفس توست از کوچه ما کاش گذر داشته باشد . . .
ای کاش که من پیر شوم در بغلت با دست تو زنجیر شوم در بغلت پرواز پر از حس رهایی ست ولی ای کاش زمین گیر شوم در بغلت
بی تاب تر از جان پریشان در تب بی خواب تر از گردش هذیان بر لب بی رویت روی او بلاتکلیفم مثل گل آفتابگردان در شب
من چرا دل به تو دادم که دلم می شکنی یا چه کردم که نگه باز به من می نکنی دلو جانم به تو مشغول و نظر بر چپ وراست تا حریفان ندانند که تو منظور منی دیگران چون بروند از نظر از دل بروند تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی تو بدین نعت و صفت گر خرامی در باغ باغبان بیند و گوید که تو سرو چمنی سعدی
مرا خود با تو سری در میان هست وگرنه روی زیبا در جهان هست وجدی دارم از مهرت گدازان وجودم رفت و مهرت همچنان هست مبر،ظن کز سرم سودای عشقت رود تا بر زمینم استخوان هست اگر پیشم نشینی دل نشانی وگر غایب شوی در دل نشان هست سعدی
من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی عهد نابستن به از آن که ببندی و نپایی دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی ای که گقتی مرو اندر پی خوبان زمانه ماکجاییم در این بحر تفکر تو کجایی عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی خلق گویند برو دل به هوای دگری ده نکنم خاصه در ایام اتابک دو هوایی «سعدی»
ای ساربان آهسته را ،کارام جانم میرود وان دل که با خود داشتم با دل ستانم می رود من مانده ام مهجور ازو،درمانده و رنجور ازو گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود گفتم به نیرنگ وفسون ،پنهان کنم ریش درون پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود محمل بدار ای ساربان ،تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان،گویی روانم می رود او می رود دامن کشان ،من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان،کز دل نشانم میرود با این همه بیداد او،وان عهد بی بنیاد او در سینه دارم یاد او،یا بر زبانم می رود باز آی و بر چشمم نشین ،ای دل ستان نازنین کاشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می رود در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود سعدی،فغان از دست ما لایق نبود ای بی وفا طاقت نمی دارم جفا ،کار از فغانم میرود « سعدی»
وقتی یاد تو می افتم بایدم تو هر نفس بغضم بگیره من فراموشی بگیرم اون همه خاطره رو یادم نمیره . همه جا با تواَم عشقم همه جا کنارمی واسه همیشه هر جای دنیا که باشیم ما که حسّمون به هم عوض نمیشه . میدونی دوست دارم ، هر جا باشی حتی از من اگه جدا شی بازم بغضت توو صدامه و عشقت تنها تکیه گامه . دوست دارم ، آرزومی هرجا میرم روبرومی حسّم باهات عاشقونه اس و این حال من یه نشونه اس . من که زندگی ندارم واسه من درد نبودن تو کم نیست آره زنده موندم اما زندگی نکردنم دست خودم نیست . شاید از خودت بپرسی عشق دیوونه ات چرا آدم نمیشه ؟ چرا بعد این همه سال حتی یک شب به تو حسّم کم نمیشه؟
