چهارراه کوکاکولا یا ۲۱ متری دهقان پیروزی چهارراه کوکاکولا زندهترین خیابان شرق تهران است. اینجا همیشه رفتوآمد و شلوغی است. پر از مغازههای لباسفروشی است، غیر از لباس هرچیزی بخواهید بالاخره چند مغازه از آن در این خیابان میبینید. روزهای عید چهارراه کوکاکولا یا همان بیستویکمتری دهقان یکی از شلوغترین خیابانهاست. اگر ساکن شرق هستید و روزهایی دلتان میگیرد یا حوصلهتان سر میرود به این خیابان سر بزنید و با خرید از آن حال خودتان را خوب کنید. در این خیابان لباسفروشی به تعداد زیاد، کیف و کفشفروشی، لباس حاملگی، بچگانه، پاساژ کسا، دکههای اسنک و ذرتفروشی وجود دارد. برای خرید مانتو یا شال و روسری هم میتوانید از این خیابان به سمت خیابان اول نیروی هوایی بروید که خیلی بهش نزدیک است و یکی از بورسهای مانتوفروشی تهران است. دسترسی به این خیابان هم با مترو خیلی راحت است. کافی است وارد خط ۴ شوید و ایستگاه نبرد پیاده شوید. کنار ایستگاه مترو پاساژ کسا را میبینید. این پاساژ چندسالی است که در این محدوده باز شده و برای ساکنین شرق یکی از پاساژهای خوب است و در آن هم لباس و هم لوازم آرایشی بهداشتی با قیمتهای معقول پیدا میشود. چهارراه کوکاکولا یا ۲۱ متری دهقان پیروزی چهارراه کوکاکولا . چهارراه کوکاکولا
موزهٔ ایران باستان با نام رسمی موزه ملی ایران، اولین موزهٔ ایران (به شکل یک سازهٔ مستقل)، در بخش غربیِ میدان مشق تهران در خیابان سی تیر جای دارد. ساخت این موزه در ۲۱ اردیبهشت سال ۱۳۰۸ خورشیدی به دستور رضاشاه، توسط معمار فرانسوی آندره گُدار شروع شد. ساختمان موزه در سال ۱۳۱۶ به اتمام رسید و موزه برای بازدید عموم افتتاح شد. قدیمیترین دست ساخته بخش پارینه سنگی سالن که از سنگ کوارتز ساخته شدهاند، مربوط به حوزهٔ رودخانهٔ کشف رود در شرق مشهد هستند و بیش از یک میلیون سال قدمت دارند. از دیگر مجموعههای قدیمی این بخش دربند و گنج پر مربوط به استان گیلان و شیوه تو در نزدیکی مهاباد است که حدود هفتصد تا دویست هزار سال قدمت دارند. از دورههای پارینه سنگی میانی و دوران نوسنگی نیز آثار جالب توجهی در سالن موزه به چشم میخورد که بین دویست هزار تا حدود دوازده هزار سال قدمت دارند. از دورهٔ پارینه سنگی میانه که همزمان با حضور انسان نئاندرتال در ایران است ابزارهای ساخته شده از سنگ آتش زنه و بقایای سنگوارهٔ جانوران مربوط به غارهای منطقه زاگرس و فلات مرکزی ایران از جمله غارهای بیستون و خرمآباد به نمایش درآمدهاست. در دورهٔ پارینه سنگی جدید که مصادف با گسترش انسان هوشمند امروزین در ایران است، ساخت تیغه ابزار رواج یافت. قدیمیترین بقایای انسان کشف شده در ایران در این بخش دیده میشود که به دندان وزمه مشهور است. این دندان کهنترین بقایای سنگوارهٔ انسان در ایران است که بهطور مستقیم تاریخگذاری شده و در غاری بنام وزمه در نزدیکی کرمانشاه کشف شدهاست. این دندان آسیای کوچک که مربوط به کودکی نُه ساله است، به روش طیفسنجی گاما سالیابی شده که تاریخی بین ۲۰ تا ۲۵ هزار سال پیش را نشان میدهد. در دوره پارینه سنگی جدید ساخت ابزارهای استخوانی و استفاده از تزیینات شخصی مانند آویز صدفی، دندان حیوانات و گل اُخرا نیز در این دوره در ایران متداول شد. از مکانهای مهم این دوره غار «یافته» (لرستان) است که نمونههایی از اشیا آن در سالن موزه به نمایش درآمدهاست. از دوره بعدی (فراپارینه سنگی) که ویژگیهای آن ابداع ابزارهای ترکیبی، کاربرد سنگساب و نگهداری مواد خوراکی است، نمونههایی از غار «علیتَپه» (مازندران)، غار «شَلَم» (ایلام) و چند مکان دیگر به نمایش درآمدهاست. از دوره نوسنگی و روستانشینی آثاری چون قدیمیترین خشت ایران از تپه گنجدره، قدیمیترین پیکرکهای گلی انسان و حیوان از تپه سراب و ابزارهای سنگی در سالن به نمایش درآمدهاست. شوش (خوزستان)، اسماعیلآباد و چشمهعلی (تهران)، تلباکون (فارس) از محوطههای بسیار مهم در هزارههای پنجم و چهارم پ.م. (دوره مس و سنگ) در ایران هستند که نمونههایی از سفالینههای منقوش آنها در سالن دیده میشود. از نقشهای مورد توجه در این دوره میتوان به نقش ساده شده بز کوهی اشاره کرد که در سطح ظروف سفالین اسماعیلآباد و چشمهعلی دیده میشوند. ظروف سنگی جیرفت و شهداد با نقوش متنوع مانند نبرد انسان با جانوران اساطیری و نقش مایههای هندسی، جانوری و گیاهی از نمونههای شاخص این ظروف منقوشاند که در ویترینها به نمایش درآمدهاند. از دیگر آثار مهم این دوره در سالن موزه پیکر گلی از شهداد است که نشاندهنده نیمتنه مردی برهنه با دستان جمع شده بر روی سینه، احتمالاً در حالت نیایش نشان داده شدهاست. ظروف، ادوات جنگی، اشیا تزئینی، پیکرکهای انسانی و جانوری از جمله اشیای فلزی اواخر عصر مفرغ و آغاز عصر آهن هستند که در سالن بهنمایش درآمدهاند. همچنین سفال خاکستری با سطح صیقلی و داغدار و همچنین ظروف با لولههای ناودانی، ظروف با فرمهای جانوری و انسانی و ریتون ها (ظروف جانورسان) و اشیای آهنی نیز از دیگر اشیا به نمایش درآمدهاست. تعدادی از اشیای به نمایش درآمده در بخش پیش از تاریخ سالن متعلق به تمدن ایلام است. از تمام دورههای ایلامی آثار هنری فراوانی برجای مانده، اما دوره ایلام میانه یکی از پرشکوهترین ادوار سهگانه ایلامیها است. معبد چغازنبیل یکی از مهمترین بقایای معماری این دوره است که آثار قابل توجهی مانند پیکره گاو با کتیبه، لولههای شیشهای، آجر نوشتهها و کلون در از آن به دست آمده که در سالن به نمایش درآمدهاست. لولههای شیشهای چغازنبیل از جمله قدیمیترین نمونههای شیشه در ایران است. پیکرهسازی، ساخت ظروف تزئینی از قیر طبیعی، نقوش برجسته، مهرهای استوانهای، پیکرکها به صورت نقش برجسته قالبی، آجرهای لعابدار، اشیای بدل چینی، اشیای مفرغی و سردیسهای تدفینی از دیگر جنبههای هنر ایلامیها در ادوار گوناگون است که در سالن ایران باستان نمونههایی از آنها دیده میشود. آثار قابل انتساب به دوره ماد در سالن موزه از مکانهای باستانی نوشیجان، حسنلو، گودین و باباجان به دست آمدهاند. در این دوره، ساخت اشیا آهنی گسترش یافت که از نمونههای بارز آن در سالن میتوان به اشیا حسنلو اشاره کرد. در این دوره سفالینههای لعابداری زیبایی ساخته میشد که یک نمونه جالب توجه آن تنگ لعابدار زیویه است نقش دو بز را در دو سوی یک گل لوتوس به نمایش گذاشتهاست. "
