کاریکلماتور

تا کلاه ایمنی بر سرم نگذارم صفحه حوادث روزنامه ها را نمی خوانم.

 

کلمات که در مغزم رژه می روند چشم از آنها سان می بیند.


مغزش را که شست فکرش درخشان شد.


مغزم فکر کردن را از یاد برده و به جاهای دیگر سپرده است.


خوشحال که می شوم مغزم بشکن می زند.


مغزش را شستشو داد تا روشنفکر شود.

 

به زندگی لبخند می زنم تا شک نکند چیزی از درسهایش نفهمیده ام.

 

خاطراتم بین ورق های آلبوم زندانی اند.

 

قلبم را چه پيش از مرگ و چه بعد از آن به تو مي بخشم

 

حاصل جمع سکوتها را به شنیدن فریاد دعوت می کنم.

 

دلم یک دل سیر پرواز میخواهد....

 

ساز شکسته را در دستگاه سکوت کوک می کنم.

 

آینۀ شکسته حاصل جمع خودبینی ها را در سطل زباله می ریزد.

 

پرنده که به پرواز شک کند به دامن سقوط می کند.