طلــب عــشــق طلــــــب عشــــــق یــــــادمــــــان باشد از امروزخــــــطايي نکنــــــيم گــــــر که درخويــــــش شــــــکستيم صــــــدايي نکنيــــــم پــــــر پروانــــــه شکســــــتن هنــــــر انســــــان نيــــــست گــــــر شکستـيــــــم زغفــــــلت مــــــــــــن و مــــــايي نکنيــــــم يــــــادمــــــان باشــــــد اگــــــر شــــــا خــــــه گلــــــي را چيــــــديم وقت پــــــرپــــــر شدنش ســــــازو نوايــــــي نکنيــــــم يــــــادمــــــان باشد اگــــــر خــــــاطــــــرمــــــان تنهــــــا مــــــانــــــد طلــــــب عشــــــق، زهــــــر بــــــي ســــــرو پــــــايي نکنيــــــم
تقدیم دوست عزیزم مراصدبارازخودبراني دارم دوستت به زندان خيالت هم كشاني دوستت دارم چه سود ازمهر ورزيدن چه حاصل از وفا كردن مرا لايق بداني يا نداني دوستت دارم
هرگز دنبال كسي نباش كه بتوني با اون زندگي كني هميشه دنبال كسي باش كه نتوني بدون اون زندگي كني پاييز غريب وبي رحم اون همه برگ مگه كم بود گل منو چرا چيدي؟ گل من دنياي من بود
همیشه با تو معنای زنده بودن من با تو بودن است. نزدیک دور سیر گرسنه رها اسیر دلتنگ شاد آن لحظه ای که بی تو سر آید مرا مباد! مفهوم مرگ من در راه سرفرازی تو در کنار تو معنای عشق نیز در سرنوشت من با تو همیشه با تو برای تو زیستن
به شب و پنجره بسپار که برمیگردم عشق را زنده نگهدار که برمیگردم دوسه روزی هم اگر چند تحمل سخت است تکیه کن برتن دیوار که برمیگردم بس کن این سرزنش رفتی و بد کردی را دست از این خاطره بردار که برمیگردم گفته بودی که به شب چشم به راهم بودی به همان دیده ی بیدار که برمیگردم بین ما هر سخنی بود گذشت راهیت میشوم این بار که برمیگردم پرده ی تیره ی ان پنجره ها را بردار روی رف اینه بگذار که برمیگردم پشت در را اگر انداخته حرفی نیست به شب و پنجره بسپار که برمیگردم .......................................................... زنده را تا زنده است بايد به فريادش رسيد ... ورنه بر سنگ مزارش آب پاشيدن چه سود ؟؟ زنده را تا زنده است قدرش بدان ... ورنه بر روي مزارش كوزه گل چيدن چه سود؟؟
نمی دانم چه می خواهم خدايا ، به دنبال چه می گردم شب و روز چه می جويد نگاه خسته من ، چرا افسرده است اين قلب پرسوز ز جمع آشنايان می گريزم ، به كنجی می خزم آرام و خاموش نگاهم غوطه ور در تيرگيها ، به بيمار دل خود می دهم گوش گريزانم از اين مردم كه با من، به ظاهر همدم و يكرنگ هستند ولی در باطن از فرط حقارت ، به دامانم دو صد پيرايه بستند از اين مردم كه تا شعرم شنيدند ، برويم چون گلی خوشبو شكفتند ولی آن دم كه در خلوت نشستند ، مرا ديوانه ای بدنام گفتند دل من ای دل ديوانه من ، كه می سوزی از اين بيگانگی ها مكن ديگر ز دست غير فرياد ، خدا را بس كن اين ديوانگی ها
از من آزرده مشو، ميروم از خانه ي تو، قبل رفتن تو بدان عاشق و بي تقصيرم، تو اگر خسته اي از دست دلم حرفي نيست، امر كن تا كه بميرم به خدا مي ميرم...
اگه مي خواي فراموشم کني تو بذار دوباره من ببينمت واسه ي آخرين بار توي آغوش بذار بگيرمت اگه هنوزم مي شنوي تو اين صدا رو بيا بر گرد و ببين اين قلب ما رو که ديگه غبار غم رو دل نشسته بيا پاک کن اين همه گرد و غبارو کوچه بي تو بي عبوره کوچه چه سوتو کوره کوچه بي تو بي عبوره اين کوچه چه سوتو کوره يادته گفتي چقدر غمگين مي خوني تو بزن شاد بزن تو هم ميتوني حالا اين جا غمو با شادي ميخونم تا بگم بي تو من نه شاد نميمونم کوچه بي تو بي عبوره کوچه چه سوتو کوره کوچه بي تو بي عبوره اين کوچه چه سوتو کوره
جنگل سرخ خزان در پي مرگ جهان بادها در پيشند لبها به صدا در آمد مرگ من نزديک است خوشحال دمي نيست شوم نه با زمين اسير و ... خنداش مهو شودو لرزشي بر خاکش دير زمانيست در خاکم آتشي هست از آن در باکم چگونه اينچنين تاب آرم عمريست داز ريشه هايم قطور در جنگ با ستم کارانم خسته از ظلم خسته از باد کي زمانيست که من طوفانم ويران کنم هر چه درد آرانم گاهيست به خوابي ژرف مي آرامم در سکوتي دل انگيز من بيدام خوشحال از آن همه رويا به شادي بسوي هم قطارانم نگاهم به تن سرد و زشت و زمخت اندوهي بر دل سنگين شود اين دستانم به زمين مي کوبم چي کردي با عزيزانم
هرگز ره عقل و زهد را طي نكنم نالم چو ني و گوش به هر ني نكنم يك جرعه اي از شهد لبت مي خواهم خواهم مي و از خلق طلب مي نكنم
