بس بگردید و بگردد روزگار دل به دنیا درنبندد هوشیار ای که دستت میرسد کاری بکن پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار دیر و زود این شکل و شخص نازنین خاک خواهد بودن و خاکش غبار نام نیکو گر بماند ز آدمی به کزو ماند سرای زرنگار صورت زیبای ظاهر هیچ نیست ای برادر سیرت زیبا بیار هیچ دانی تا خرد به یا روان من بگویم گر بداری استوار آدمی را عقل باید در بدن ورنه جان در کالبد دارد حمار پیش از آن کز دست بیرونت برد گردش گیتی زمام اختیار گنج خواهی، در طلب رنجی ببر خرمنی میبایدت، تخمی بکار چون خداوندت بزرگی داد و حکم خرده از خردان مسکین درگذار چون زبردستیت بخشید آسمان زیردستان را همیشه نیک دار گر به هر مویی زبانی باشدت شکر یک نعمت نگویی از هزار نام نیک رفتگان ضایع مکن تا بماند نام نیکت پایدار کام درویشان و مسکینان بده تا همه کارت برآرد کردگار با بدان چندانکه نیکویی کنی قتل مار افسا نباشد جز به مار ای که داری چشم عقل و گوش هوش پند من در گوش کن چون گوشوار سعدی
هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم اندوه من انبوه تر از دامن الوند بشکوه تر از کوه دماوند غرورم بگذار به بالای بلند تو ببالم کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم
چه سخت .. هم زمستان باشد ! هم ابر باشد !.....هم باران باشد ..! هم خیابان ِ خیس باشد .. امـــــا.... نه تـــــو باشی .. نه دستی برای فشردن باشد !.. نه پایی برای قدم زدن باشد و .. نه نگاهـــی برای زل زدن...!!
روی قبرم بنویسید به یک خط درشت… حسرت دیدن دلدار مراآخر کشت… بنویسید کسی گریه برایم نکند… چون که خوردم زهمه خنجرآلوده زپشت… بنویسید کسی گل نگذارد اینجا… جزگلم هیچ گلی بوی ندارد اینجا… شمع آرید که باسوختنش بر قبرم… خودبسوزد وزدل اشک ببارد اینجا… بنویسید دراین قبرکسی رفته بخواب… که شده آرزوهایش همگی نقش برآب… درپی یار روان بود ولیکن افسوس… یاراو بود خیالی فقط ازجنس سرآب… بنویسید توقف نکند هیچ کسی… نشود هیچ کسی مدعی همنفسی… زنده بودم به خدا هرچه کشیدم فریاد… نه کسی بود دراین شهرنه فریاد رسی.. بنویسید فقط روی مزارم ای داد… خانه ی غصه شود تابه قیامت آباد…
کـــــاش میشـــــد. . . برگـــــردی و ببینـــــی. . . چشـــــمانـــــم چگونـــــه. . . تقـــــاصِ. . . تمـــــام بیخیالـــــی هایـت را پـــــس میدهنـــــد .
چند سالی می شود مــن خـــاطرم آزرده است یک نفر قــلب مــــرا دزدید و با خود برده است خانه غــــمگین، قـــاب خالی، ساعتی درگیر خـواب روی قـــالی تک تک گل هایمان پژمـــرده است غــصه خـــوردن را رهـــا کردم ولی این روزها ذره ذره گم شدم، چون غصه من را خورده است بی خـــیالم، بی خـــیالِ بی خـــیال از رفتنت ظاهرا شـــادم ولیکن باطنم افــــسرده است " آمدی جـــانم به قـــربانت ولی حــالا چــرا؟ " دیر کردی، شهـــریار قصه هایت مــــرده است...
عاشقت نشدم که ناچار باشم برای دوستت دارم هایم مجوز بگیرم دوستت دارم هایم را منتشر کنم و بعد تصور کنم این شعر را معشوقهات برای تو میخواند...
من انتظار دارم او وفا کند، نمی کند! به جز من هر که هست را، رها کند، نمی کند! کسی شبیه من نشد اسیر خنده های او ز جمع باید او مرا، جدا کند، نمی کند! چقدر آرزو کنم، به زیر سقف خانه ام مرا به نام کوچکم، صدا کند، نمی کند! برای جلب خاطرش چه مکرها نکرده ام مگر کمی به حالم اعتنا کند ، نمی کند! و خفته روح ساده ام شبیه قصه ها که او به بوسه خواب مرگ را دوا کند، نمی کند ! چه خسته درد میکشم در این حصار و باید او برای رفع خستگی، دعا کند، نمی کند! خدا کند فقط کمی دلش هوای من کند خدا کند خدا کند خداکند، …..!
تو را دوست میدارم به سان کودکی که اغوش گشوده ی مادر را شمع به شعله ای که جرقه را نرگس که اینه ی بی زنگار چشمه را تو را دوست میدارم بسان تندیس میدانی بزرگ که نشستن گنجشک کوچکی را بر شانه اش ومحکومی که سپیده ی انجام را تو را دوست میدارم بسان کارگری که استواری روز را تا در سایه ی دیوار دست ساز خویش قیلوله کند
نفرین به عشق و عاشقی نفرین به بخت و سرنوشت به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت نفرین به من نفرین به تو نفرین به عشق من و تو به ساده بودن منو به اون دل سیاه تو
