شاعرانه ها ::: مشاعره واژه ای :::

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد​

خدا را با که این بازی توان کرد​

حافظ​

 

. شب ها من و شمع می گدازیم
این است که سوز من نهان است

سعدی

 

در بزم جهان جز دل حسرت کش مانیست
آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد​

 

انصاف نباشد که من خسته رنجور
پروانه او باشم و او شمع جماعت
دل در هوست خون شد و جان در طلبت سوخت
با این همه سعدی خجل از ننگ بضاعت

 

شمع من دور تو گردم به کاخ شب وصل
هر که توفیق پری یافته پروانهٔ توست

در خرابات تو سر نیست که ماند دستار
وای از آن سرکه شرابی که به خمخانهٔ توست

 

به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم​

نخواند بر گل رویت چه جای بلبل باغ​

 

بلبل باغ سرای ، صبح نشان می‌دهد
وز در ایوان بخاست ، بانگ خروسان بام

ما به تو پرداختیم ، خانه و هرچ اندر اوست
هر چه پسند شماست ، بر همه عالم حرام

سعدی

 

در دل و جان خانه کردی عاقبت​

هر دو را دیوانه کردی عاقبت​

 

ابوسعید ابوالخیر

افسوس که ما عاقبت اندیش نه‌ایم
داریم لباس فقر و درویش نه‌ایم

این کبر و منی جمله از آنست که ما
قانع به نصیب و قسمت خویش نه‌ایم

 

هر که نداند سپاس نعمت امروز

حیف خورد بر نصیب رحمت فردا

سعدی
​