شاعرانه ها ::: مشاعره واژه ای :::

بر آی ای صبح مشتاقان اگر نزدیک روز آمد
که بگرفت این شب یلدا ملال از ماه و پروینم
سعدی

​

 

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست​

یا شب و روز به جز فکر توام کاری هست​

سعدی​

 

دل ز قید غمت ای دوست رها نتوان کرد
هست دردی غم عشقت که دوا نتوان کرد

میتوان دین و دل و عقل ز کف داد ولی
رشتهٔ زلف تو از دست رها نتوان کرد

صغیر اصفهانی

 

غم عشقت بیابون پرورم کرد
هوای وصل بی بال وپرم کرد
به ما گفتی صبوری کن صبوری
صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

 

تو را سریست که با ما فرو نمی‌آید​

مرا دلی که صبوری از او نمی‌آید​

سعدی​

 

ما را سریست با تو که گر خلق روزگار
دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم

سعدی

 

دشمن به غلط گفت که من فلسفیم​

ایزد داند که آنچه او گفت نیم​

خیام​

 

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست
طاقت بار فراق این همه ایامم نیست
خالی از ذکر تو عضوی چه حکایت باشد
سر مویی به غلط در همه اندامم نیست

سعدی

 

حکایت از لب شیرین دهان سیم اندام​

تفاوتی نکند گر دعاست یا دشنام​

سعدی​

 

توان گفتن به مه مانی ولی ماه
نپندارم چنین شیرین دهان هست

سعدی