شب آرامی بود می روم در ایوان، تا بپرسم از خود زندگی یعنی چه؟ مادرم سینی چایی در دست گل لبخندی چید، هدیه اش داد به من خواهرم تکه نانی آورد، آمد آنجا لب پاشویه نشست پدرم دفتر شعری آورد، تکیه بر پشتی داد شعر زیبایی خواند، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین :با خودم می گفتم زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست رود دنیا جاریست زندگی ، آبتنی کردن در این رود است وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟ !!!هیچ زندگی، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت زندگی درک همین اکنون است زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است، که نخواهد آمد تو نه در دیروزی، و نه در فردایی ظرف امروز، پر از بودن توست شاید این خنده که امروز، دریغش کردی آخرین فرصت همراهی با، امید است زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک به جا می ماند زندگی، سبزترین آیه، در اندیشه برگ زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق زندگی، فهم نفهمیدن هاست زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست فرصت بازی این پنجره را دریابیم در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم پرده از ساحت دل برگیریم رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند چای مادر، که مرا گرم نمود نان خواهر، که به ماهی ها داد زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست من دلم می خواهد قدر این خاطره را دریابیم "سهراب سپهری"
زندگی شاید این است: پرپرواز ندارم اما دلی دارم و حسرت درناها و به هنگامی که مرغان مهاجر در دریاچه ی ماهتاب پارو می کشند خوشا رها کردن و رفتن خوابی دیگر به مردابی دیگر خوشا ماندابی دیگر به ساحلی دیگر به دریایی دیگر خوشا پر کشیدن خوشا رهایی خوشا اگر نه رها زیستن مردن به رهایی! آه این پرنده در این قفس تنگ نمی خواند.
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک به جا می ماند زندگی سرسبز ترین آیه در اندیشه برگ زندگی خاطر دریایی یک قطره در آرامش رود زندگی حس شکوفایی یک مزرعه در باور بذر زندگی باور در اندیشه ماهی در تنگ زندگی ترجمه روشن خاک است در آیینه عشق زندگی فهم نفهمیدن هاست زندگی پنجره ای باز به دنیای وجود تا که این پنجره باز است جهانی با ماست آسمان نور خدا عشق سعادت با ماست فرصت بازی این پنجره را دریابیم در نبندیم به نور در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم پرده از ساحت دل برگیریم رو به این پنجره با شوق سلامی بکنیم زندگی رسم پذیرایی از این تقدیر است وزن خوشبختی من وزن رضایت مندی است زندگی شاید شعر پدرم بود که خواند چای مادر که مرا گرم نمود نان خواهر که به ماهی ها داد زندگی شاید آن لبخندی ست که دریغش کردیم زندگی زمزمه پاک حیات است میان دو سکوت زندگی خاطره آمدن و رفتن ماست لحظه آمدن و رفتن ما تنهاییست من دلم می خواهد قدر این خاطره را دریابیم ...
باغ ما در طرف سایه دانایی بود! باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه باغ ما نقطه ی برخورد نگاه و قفس و آینه بود باغ ما شاید ، قوسی از دایره سبز سعادت بود... میوه کال خدا را آن روز ، می جویدم در خواب آب بی فلسفه می خوردم توت بی دانش می چیدم تا اناری ترکی برمیداشت، دست فواره ی خواهش می شد تا چلویی می خواند، سینه از ذوق شنیدن می سوخت گاه تنهایی، صورتش را به پس پنجره می چسبانید شوق می آمد، دست در گردن حس می انداخت فکر ، بازی می کرد : ) زندگی چیزی بود ، مثل یک بارش عید، یک چنار پر سار زندگی در آن وقت ، صفی از نور و عروسک بود یک بغل آزادی بود زندگی در آن وقت ، حوض موسیقی بود... سهراب سپهری
زندگی يعنی بميری در هوای يک نفر مرده باشی جان بگيری با صدای يک نفر عمر اگر بسيار باشد، عمر اگر کم؛ هرچه هست محض لبخند يکی باشی، فدای يک نفر
صورتم را در دستهایم گذاشتم و به این فکر کردم که نباید بیش از حد دست و پا بزنم. دانستم که خیلی چیزها به اختیار آدم نیست، زندگی خوابهای گذشته است که تعبیر می شود. زندگی تاب خوردن خیال در روزهاییست که هرگز عمرمان به آن نمیرسد. زندگی آغاز ماجراست... "عباس معروفی"
مرگ گوید: هوم! چه بیهوده...! زندگی می گوید: اما باز باید زیست، باید زیست، باید زیست... "مهدی اخوان ثالث" ---- (@mahsa68 باورت میشه تو یه تاپیک زدی )
آخییی این ویسشم دارم یا داشتم روشی قدرت خدا رو می بینی.... چه تاپیکی هم زدما....همون حکایت آهسته و پیوسته است بعد چقدم بچه ها ادامه دادن منم الان تشکر کردم ازشون سال 2012 بوده
