*** داغ فــراق بــیــن کــه طــربــنــامــه وصــال ای لـالـه رخ بـه خـون جـگـر مـی نـگارمت استاد شهریار
ابر آمد و باز بر سر سبزه گریستبی باده گلرنگ نمیباید زیستاین سبزه که امروز تماشاگه ماست تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست خیام