هنگام سپیده دم خروس سحری دانی که چرا همی کند نوحه گری یعنی که نمودند در آیینهٔ صبح کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری خیام
پری رو تاب مستوری ندارد چو در بندی سر از روزن برآرد نظر کن لاله را در کوهساران که چون خرم شود فصل بهاران جامی