گلچین اشعار زیبا

ای آنکه طبیب دردهای مائی
این درد ز حد رفت، چه می‌فرمائی؟


والله اگر هزار معجون داری
من جانم نبرم، تا تو رخی ننمائی

 

می رود کز ما جدا گردد ولی

جان و دل با اوست، هرجا می رود

 

پای سروی، جویباری زاری از حد برده بود

های های گریه در پای تو ام، آمد به یاد...

 

ای گل شوخ که مغرور بهاران شده ای

خبرت نیست که در پی چه خزانی داری

 

پری دانی چرا از دیده‌ی مردم نهان باشد؟

که از شرم تو نتواند میان مردمان باشد

 

آن یار که در سینه جنون دارم ازو
در هر مژه صد قطره خون دارم ازو

کُنجی و دَمی و مَحرمی می‌طلبم
تا شرح دهم که حال چون دارم ازو

 

برگ زردی با سماجت شاخه را چسبیده بود

دست‌های خویش و دامان تو ام آمد به یاد

 

ترسم آخر زغمعشق تو دیوانه شوم،

بیخود از خود شوم و راهی میخانه شوم،

آنقدر باده بنوشم که شوم مست و خراب،

نه دگر دوست شناسم نه دگر جام شراب.

 

با تو این ترانه ها را عشق است رخش سرخ بادپا را عشق است

عشق درگیر غروب را درد است باز هم طلوع ماه را عشق است

ای از خانه ز خم و گریه غربت بغض گشا را عشق است

ای از آب و هوای بی عشق بادبان ناخدا را عشق است

اهل بی مرز ترین دریا باش اهل همه جا را عشق است

از غزل باختگان می ترسم شعر های بی هوا را عشق است

ای قشنگ ترین سازها و آواز ها روزهای بی عزا را عشق است

 

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به مهمانی گلهای باغ می آورد

گیسوان بلندش را به باد می دهد دست های سپیدش را به آب می بخشد

شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند