زندگینامه فروغ فرخزاد +اشعار

خورشید هرروز طلوع وسپس غروب میکند
ووقتی به درک واقعی طلوع وغروبش میرسی که باخودت بگی
اینها همش بیخوده

 

از دردهاىِ کوچک است که آدم ها مى‌نالند
ضربه اگر سهمگین باشد
درد اگر بزرگ باشد
آدم خودش لال می‌شود..!
-فروغ فرخزاد

 

ای عشق! این سکوت من از روی عجز نیست

حرمت نگاه داشته ام خاطرات را

 

گریزانم از این مردم که با من
‏به ظاهر همدم و یکرنگ هستند
‏ولی در باطن از فرط حقارت
‏به دامانم دو صد پیرایه بستند

 

‌
یه جایی توی فرندز هست که ریچل به راس میگه:
«متاسفم...
نمیتونم ببخشمت!
آخه تو تنها کسی بودی که باور داشتم هیچوقت به من آسیب‌ نمیزنه»

 

هیچ می دانی که من در قلب خویش
نقشی از عشق تو پنهان داشتم

هیچ می دانی کز این عشق نهان
آتشی سوزنده بر جان داشتم...



#فروغ_فرخزاد



‌‌

 

آنقدر دعا کردم ...
تا پرنده شدم ...
اما حالا که این همه راه را ...
بسوی تو پَر زده ام ...
تو قیچی به دست
در پرچین نشسته ای ...
غافل از اینکه من
تو را بیشتر از پَرهایم دوست دارم...

 

مرا بازگردان به جایی که بودم؛
پیش از دیدار تو!
پس آن‌گاه، سفر کن...

 

سکوت می‌کنم
با عشقی که در سینه‌ام شعله‌ور است
می‌شنوی نه؟
سکوتم را که اوجِ فریاد است
محبوبم بسیارند کسانی که
با سکوت از عشق خود سخن می‌گویند
ولی هیج عاشقی پیدا نمی‌شود
که چون من زبان سکوت را بلد باشد.