تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

فلک گو با من این نامردی و نامردمی بس کن
که من سلطان عشق و شهریار شعر ایرانم

استاد شهریار

 

وارستگان به دوست پناهنده گشته اند
وابسته ای چو من به جهان بی پناه شد
خودخواهی است و خودسری و خود پسندی است
حاصل ز عمر آنکه خودش قبله گاه شد..

 

اگر به خانه من آمدي براي من اي مهربان چراغ
بيار
و يك دريچه كه از آن
به ازدحام كوچه ي خوشبخت بنگرم

 

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری
بر حذر باش که سر می شکند مرصادش

 

گاه سربازی شجاعی گاه شاهی نا امید
روز و شب چیزی بجز تکرار یک شطرنج نیست

 

دانم همین قدر ک سراسیمه ام ولی
آگه نیم کجا دلم از یاد رفته است