تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

حافظ

​

 

رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است
حیوانی که ننوشد می و انسان نشود

​

 

صرف شد عمر گران مایه به معشوقه و می
تا از آنم چه به پیش آید از اینم چه شود

حافظ
​

 

درد صاحبنظران را بدوا حاجت نیست
عاشق آنست که هم درد بود درمانش

خواجو کرمانی​

 

بی توام دل بتماشای گلستان نرود
مرغ پر سوخته ممکن نبود پروازش

خواجو کرمانی
​

 

زانرو که زلف سرزده سر بر خطش نهاد
معلوم می‌شود که چه سوداست در سرش

خواجو کرمانی​

 

دلی که گشت گرفتار چشم وعارض او
چرا برفت به یکباره دل ز خواب و خورش

خواجو کرمانی​