تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

والله که شهر بی ‌تو مرا حبس می‌شود
آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست...

 

حسرتی در سینه برجا مانده از یاد تو كه
چشمهایم با مرورت می شود هربار ،تر!
شعر گفتم تا بسوزانم تو را، خود سوختم
هرچه شاعر مردم آزار است، خود_آزار_تر!

 

شبی پرسیدم از دلبر ، چه فن در عاشقی خوشتر؟
فشاند آن زلف چون عنبر به رخ ، یعنی"پریشانی"

 

تو نیم دیگر من بودی و ندانستی

چه داغها که به این نیم دیگرت دادند ..

 

دلا غافل ز سبحانی چه حاصل

مطیع نفس و شیطانی چه حاصل

بود قدر تو افزون از ملائک

تو قدر خود نمی دانی چه حاصل

 

عمرِبی تو عمرِ بیهودست رسوایم مکن
جان زینب یا حسین، مشغول دنیایم مکن

عاشق ازلیلاییِ معشوق، حیران میشود
ازخدا خواهم،که جز مجنونِ لیلایم مکن

 

افتادگی آموز اگر طالب فیضی

هرگز نخورد آب زمینی كه بلند است

 

داد چشمان تو در کشتن من دست به هم

فتنه برخاست چو بنشست دو بد مست به هم

هر یک ابروی تو کافیست پی کشتن من

چه کنم با دو کماندار که پیوست به هم



"وصال شیرازی"

 

صائب دو چیز ، می شکند قدرِ شعر را



تحسینِ ناشناس و سکوت سخن شناس