مٌشـاعره بـآ تَرانہ هـا

ارزش گلایه ی من بیش از اینهاست
نه برای اون کسی که اهل سوداست

کسی که لحظه به لحظه رنگ دنیاست
منه ساده به خیالم از خود ماست

 

یکی را دوست میدارم ولی افسوس او هرگز نمیداند
نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من که او را دوست میدارم
ولی افسوس او هرگز نگاهم رو نمیخواند
به برگ گل نوشتم من که او را دوست میدارم
ولی افسوس او گل را به زلفه کودکی آویخت تا او را بخنداند

هایده

 

دلم بارونو خواست بارون دلم خواست
چند قدم با تو توو خیابون دلم خواست
فقط چند ثانیه پیش تو باشم
با تو چندتا جمله ی آروم دلم خواست
​

شادمهر

 

رهایم کردی از این جا پریشانی
همیشه منتظر هستم که میایی
به فرداهای بهتر دادی امیدم
که با شادی بود فردا تماشایی

خواجه امبری

 

یکی مثل تو که میره ، یکی مثل من می میره
یکی شکل خدا ، هر چی داده ، یهو پس می گیره

هوا روشن میشه ولی چرا دلت هنوز شبه
و زندگیت توی گلوت ، هر روز نزدیکتر به لب ِ

بدت میاد از باورت ، هوای مرگ توی سرت
می خوای تموم بشی مثل آرزوهای پرپرت​

هادی پاکزاد

 

ابی - دل تنگی




تو نيستي و صداي تو ، هواي خوب اين خونه ست

صداي پاي عطر گل ، صداي عشق ديونه ست

تو از من دور و من دلتنگ ، تو آبادي و من ويرون

هميشه قصه اين بوده ، يكي خندون يكي گريون


هميشه مثل اين بوده توي یک لحظه ، توي يك ديدار

يه زخم از زهره لبخند ، تمام عمر فقط یک بار

پس از اون زخم پروردن ، پس از اون عادت و تكرار

ولي مثل يه روح اينور ، يه نيمه اونوره ديوار